Rozmiar czcionki:

 

Posłuchaj „Najô Ùczby”!

 W tym roku miesięcznik „Pomerania” będzie jeszcze bardziej niż dotychczas obecny w internecie. Co miesiąc  nagramy i zamieścimy na stronie opublikowany w naszym piśmie tekst z dodatku "Najô Ùczba".

 

Miłego słuchania Dariusz Majkowski

 

Aby odsłuchać materiał zalecamy użyć przegladarki Firefox lub Opera 


5. Między niebem, a ziemią | NAJÔ ÙCZBA 2014 nr 4

 

 

4. Janusz Mamelsczi | NAJÔ ÙCZBA 2014 nr 1

 

 

3. Kaszebizna Ceynowy | NAJÔ ÙCZBA 2013 nr 12

 

 

 

2. Wskazówki dla Kaszubów | NAJÔ ÙCZBA 2013 nr 12

 

 

 

Janusz Mamelsczi - Dzecuszko.mp3 | NAJÔ ÙCZBA nr 62 (12/2012)

 

 

Janusz Mamelsczi - Dzecuszko

Ta nowina spadła na nas jak grom z jasnégò nieba. Më nie wiedzelë, co ò ni mëslec. Przez òstatné lata wszëtkò bëło kòl nas ùłożoné. Kòżdi doma miôł swój plac. Wszëtczim bëło dobrze tak, jak bëło. Nicht nie wspòminôł, że tak cos, a mòże barżi taczi chtos, jesz nama je pòtrzébny! Jaż dzys më sã ò tim dowiedzelë! Në, cëż terô?
Dzys nënka z tatkã nama rzeklë, że za pôrã miesãcy òni bãdą mielë jesz jedno dzeckò! Më bãdzemë mielë brata
abò sostrã!
– Ala na! Mackù – rzekł do mie Zbiszk. – I co terô z nama bãdze?
– Në tak to ju je! Starszi cos zaplanëją, a më mùszimë cerpiec.
– A jak jô sã miôł ùrodzëc, të téż sã tak jiwrowôł? – spitôł Zbiszk.
– Tegò jô, Zbiszkù, nie pamiãtóm. Jak të sã miôł ùrodzëc, jô jesz béł czësto môłi. Nie wiém, jak to bëło. A të jes terô zajiscony?
– Nie wiém, mie je ale baro dzywno. A cë?

– Kò to sã tak rzecze, ale mie to sã téż za baro nie widzy. A jesz chto wié, co to z tegò dô? Dopiérze më so tu mómë jak kòt w smiotanie.
– Jak bë przëszło co do czegò, tej më dwaji bãdzemë ze sobą trzëmac, jo? – rzekł Zbiszk i prosząco na mie wezdrzôł.
– Kò pewno, że jo. A czegò të môsz strach?
– Jô jesz nie wiém. Leno to mie tak wskazëje, że nama sã nie pòprawi, le pògòrszi. Wspòmnisz jesz na mòje słowa – rzekł mòcno zajiscony Zbiszk.
Mój të Panie – jô so pòmëslôł. – Żebë nóm miało jic jaż tak lëchò?

Z tidzénia na tidzéń memczën brzëch béł corôz wiãkszi. Më na niegò wzérelë baro pòdezdrzlëwie. Jaż jednégò dnia nënka nas zawòła do se:
– Knôpi! Pòjta le tu do mie, ale zarô!
Tej òna nama kôza dotknąc swòjégò brzëcha, a w jednym placu bëło czëc cos cwardégò.
– Juch! – krziknął Zbiszk. – To sã rëszô!
– Wejle, jo! Jô téż to czëjã!
– To je jegò nóżka – wëjasnia nama nënka. – Òno zaczinô kòpac.
Tak më pierszi rôz dotklë naszégò bracynë. Bò nënka ju wiedza òd doktora, co ji robił USG, że to mô bëc knôp. To bëło ale dlô nas cos nadzwëczajnégò.
– Wa téż tak kòpa, jak wa bëła kòl mie w brzëchù – rzekła do nas nënka.
– Jo?! – ni mógł sã nadzëwòwac Zbiszk.

Pòmału më sã przënãcywelë do ti mëslë, że za pôrã miesãcy w naszim dodomie zjawi sã jesz jeden knôpiczk. Terô më bëlë corôz barżi cekawi, jak òn bãdze wëzdrzôł, jaczi òn bãdze, czedë zacznie sã z nama zabawiac, czë bãdze nas słëchôł i czë më bãdzemë mielë z nim wiele robòtë. Starszi téż pòmału sã szëkòwelë na jegò narodzenié. Kùpilë mù nowé łóżeczkò, nową, mòdrą sztëpdeczkã i nowé òbleczënczi z mòdrima dodôwkama.
– A dze òn bãdze spôł? – spitôł rôz ze strachã Zbiszk.
– Ù mie nié! – jô zarô zawòłôł.
– Ù mie téż nié! – wòłôł Zbiszk.
– Tej gò zaniesemë do szopë na sano, do kùmka – zdecydowôł tatk, a nama sã zrobiło përznã głupio, bò prawie sã zaczął gòdnik i rôrotë.
– Nie bójta sã, nié – ùspòkòja nas nënka. – Òn bãdze spôł z nama, żebë jô mia gò krótkò przë se.

Jaż przëszedł ten dzéń, a bëła to prawie Wilëjô. Reno nënka przëszła do kùchni i rzekła wëlãkłô do tatka:
– Wòdë mie òdeszłë!
– Jaczé wòdë? – spitôł zdzëwòwóny tatk.
– Jaczé wòdë, jaczé wòdë! – nerwòwa sã nënka. – A jak të mëslisz! Doch nié te z naszégò błotka. Jedzemë flot do szpitala, jô bãdã rodza! A wa, knôpi òstónieta ze starką. Tatk pewno tak zarô nazôd nie przëjedze.
– A do cze òn cë je tam pòtrzébny? – dzëwòwa sã starka.
– Òn doch mô bëc przë mie, jak jô bãdã rodza, tak jak më sã ùczëlë na szkòle rodzeniô – tłómacza nënka.
– Przódë nie bëło niżódnëch szkòłów rodzeniô, a białczi rodzëłë wiele wicy dzecy jak dzys – gôda starka.
– Dôjce że pòkù, jô wiedno chcała miec chłopa przë se òb czas rodzeniô.
– Dwùch knôpów të ùrodza bez niegò, tej z trzecym të bë téż da radã.

 

Ale starszi ju tegò nie czëlë, bò òni ju bëlë w aùce. Kò starka dali jamrowa:
– Ale téż co to je za nowô móda? Chtëż to czuł, żebë chłop béł przë białce, jak òna rodzy? Òn tam prawie je pòtrzébny! Jo! Jak dżôd w bôbnicë! Je ten swiat ale wëwrócony na rãbë!

Kùreszce kòl dzesąti wieczór zazwònił telefón. To zwònił nasz tatk:
– Knôpi! Słëchôjta le! Më mómë..., wa môta..., waju nënka ùrodza... – gôdôł łómiącym sã głosã.
– Më mómë brata? – jô chcôł jemù jakòs pòmòc.
– Wa môta sosterkã! – na òstatkù rzekł tatk.
– Co?!!! – jô zawòłôł.
– Co? – pitôł sã Zbiszk, bò nie rozmiôł, co je lóz.
– Co tam je lóz – nerwòwa sã starka, bò jô ni mógł ze se wëdobëc ani słowa.
– Mómë sosterkã – jô jima w kùńcu pòwtórził tatkòwé słowa.
Tej znerwòwónô starka wzã òd mie telefón i sama dali gôda z tatkã, a głosno pòwtôrza nama jegò słowa:
– Córeczka?! Ò jaczi?
– Ò sódmi.
– A czemù të zwònisz tak pózno? Co? Co cë bëło?
– Tatk béł òmglałi.
– A nie gôda jô! Chłop nie je białce pòtrzébny przë rodzenim. A terô je ju dobrze? Z tobą, czë z tobą je dobrze?
– Z wszëtczima je dobrze, nënka czëje sã dobrze, dzecuszkò téż i tatk téż je ju przëszłi do se.

Nasza sosterka wôża trzë i pòł kila, mia 53 centimétrë rostu i bëła baro spòkójnô. W pierszé swiãto zarô pò mszë më wszëtcë zajachelë do szpitala òbaczëc nasze nowò narodzoné dzecuszkò. Jak më wlezlë na zalã, më òbaczëlë na łóżkù nënkã, a kòl ni môłé zawiniątkò, z jaczégò wëstôwałë môłé rączczi. Jak më pòdeszlë blëżi, tej bëła widzëc môłô, czôrnô główka z mòdrima, wiôldżi ma òczkama i môłą czerwòną gąbką.
– To je waju sosterka – rzekła ùsmiéchniãtô nënka.
– Jakô snôżô! – jô zawòłôł, bò òna mie sã zarô ùwidza.
Zbiszkòwi òna sã téż widza, bò òn na niã wzérôł jak w jaczis òbrôzk:
– Takô malinkô! – òn w kùńcu sã òdezwôł.

Przez pierszé dwa dni òna ni mia miona, bò wszëtcë mëslelë, że to bãdze Jónk. Tatkòwi widzało sã to miono. Jaż trzecégò dnia tatk zdecydowôł, że skòrno ni ma Janka, tej niech bãdze Janka. I tak nasz Jónk sã zamienił w Jankã. Mòdrą sztëpdekã i mòdré lómpczi trzeba bëło mieniac na różewé. Tej òna ale miała paradné łóżeczkò! Kòrónczi, szléfczi, tule i atłasë, aksameńtë i taczé tam rozmajité. Janka tam leża jak królewô! Naszi sosterce më sã tak baro ceszilë, że nënka nas mùsza pilowac, żebë më ji jaczi krziwdë nie zrobilë, bò kòżdi chcôł jã mùjkac, trzëmac, pòdnaszac i bëc kòl ni. Kòżdi chcôł jã téż miec w swòji jizbie, leno nënka nama nie ùstąpia i Janka spała w jizbie starszich.
– I co, knôpi? Jak to bãdze? – spitôł sã nas tatk. – Bãdze to z tą Janką dobrze czë lëchò, co?
Chwilã më nick nie gôdelë, le òczë sã nama smiałë i tatk téż w kùńcu zaczął sã smiôc:
– Kòt pôrzcze, czej mù chto mësz wëdzérô. Jô wiém, czegò wa mia strach.
A jô òdrzekł:
– Całé szczescé, że Janka mô dwùch starszich bracynów,
bò chto bë jã brónił, czej ji tatk tak chùtkò mgleje?

 

 

Joomla Templates - by Joomlage.com